A
renovación
Eduardo Blanco Amor (Neorralismo narrativo)
- Biografía:
- Ourense (1900) - Vigo (1979)
- Emigra de mozo á Arxentina. Corresponsal da prensa bonaerense para
España.
- Contacta coa xeración do 27. Coñeceu e tratou a xente como Borges ou
Alberti.
- Corrixe e prologa os “Seis poemas galegos” de García Lorca.
- Colaborou en “Nós”con tres capítulos da novela inacabada “A escadeira
de Xacob”.
- Poesía:
- “Romances galegos” (1928)
- “Poema en catro tempois” (1931), a modo de canto elexíaco pola morte
duns mariñeiros.
- “Cancioneiro” (1951)
- Teatro:
- “Farsa para títeres”, a mestura do tráxico e o cómico lembran ós esperpentos
de Valle Inclán.
- “Teatro pra xente”, catro obras e tres contos escénicos na liña dos
anteriores.
- Narrativa:
- Motivos recorrentes:
- o espacio urbán da vella Auria (Ourense)
- protagonistas marxinados ou das clases sociais máis
baixas
- ambientes indixentes en consonancia co subdesenrolo
social e económico de Galicia.
- Novela total:
- social: desenvolve conflictos de clase
- psicolóxica: analiza a evolución da infancia á mocidade
- histórica: documental (matanza de Oseira, represión
ideario pedagóxico de Ferrer)
- “A esmorga” (1959), relación coa novela picaresca
- “Xente ao lonxe” (1972), saga familiar e crónica social
- “Os biosbardos” (1962), relatos breves sobre experiencias do mundo
infantil.
- Biografía:
- Celanova (1912) - Vigo (1979)
- Emigrou a Venezuela.
- Usou o pseudónimo de Arístides Silveira.
- Dirixiu a colección de poesía “Benito Soto”, en Pontevedra
- Dirixiu a aula de Literatura Galega do Ateneo de Madrid
- Participa nas eleccións do 77 na candidatura nacionalista “Unidade
Galega”
- Poesía:
- lírica coloquial e popular
- intención cívica
- condición social do destinatario
- Obras:
- “O soño sulagado” (1955), voz persoal inscrita na “Escola da Tebra”
- “Longa noite de pedra” (1962):
- lírica social (denuncia crítica) e lírica
- lírico-intimista (infancia e mocidade, paraísos perdidos)
- “Viaxe ó país dos ananos”(1968), dúas partes diferenciadas:
- 1ª trata dos “ananos”: emigración
- 2ª parte máis belixerante
- “Cantigas de escarnio e maldicir”, ton belixerante
- “Cemiterio privado”, ton belixerante
- “Onde o mundo se chama Celanova”, lirismo e saudade, Celanova e Moraima
(dona)
- “Cartafol de poesía”, “Terra de ningures” e “Antipoemas”.
- Narrativa:
- “Afronteira infinda”, contos dun mundo (realidade latinoamericana)
marcado polas dictaduras.
- “A taberna do galo”, narracións humorísticas baseadas no anecdotario
popular.
- Mondoñedo (1911) - Vigo (1981)
- Colabora nas revistas “Nós” e “Yunque”.
- Dirixiu durante varios anos “El Faro de Vigo”
- Doutor “honoris causa”, pouco tempo antes de morrer.
- Poética:
- características:
- afán rupturista
- conecta coa vangarda estricta, daquela Manoel Antonio
- poemas neopopulistas e neotrovadoristas
- Funde a forma da cantiga de amigo coas imaxes das
vangardas
- “Mar ao norde” (1932), vangardista; o seu primeiro libro
- “Poemas do si e non”, surrealismo
- “Cantiga nova que se chama Ribeira”, vangardismo, neopopulismo, neotrobador.
- “Dona de corpo delgado”, poesía de corte clásico e liña neotrobadoresca
- “Herba de aquí e acolá”, aborda os temas transcendentais do ser humano
- Narrativa:
- características:
- avoga por unha autonomía absoluta da arte
- xoga coas palabras, temas e técnicas, sen outra preocupación
que
as estrictamente
literarias.
- afección polo fantástico, ton llírico e humor
- “Merlín e familia” (1955), historias fantásticas
- “As crónicas do sochantre” (1956), Premio da Crítica española de 1958
- “Se o vello Simbad volvese ás illas”
- “Escola de menciñeiros”, “Xente de aquí e de acolá” e “Os outros feirantes”,
semblanzas
de personaxes reais ou imaxinarios, a través dos que amosa
aspectos da
psicoloxía do home galego e da mitoloxía popular.
- “Tesouros novos e vellos” (1964), discurso de ingreso na Real Academia
Galega
- “A cociña galega” (1973)
- O mundo mítico:
- Constante ósmose entre realismo e fantasía
- Espacio referencial das súas historias ten unha función simbólica:
representa
o ámbito da
libertade e do soño.
- Paisaxe liricamente galeguizada e ligada ó ser humano
- Estructura narrativa: carácter radial dun personaxe principal arredor
do que xiran os episodios
- Nivel formal: preciosismo
estético, inzado de sesorialismo e de imaxes.
- Estilo arcaizante e
popular que conecta coa narrativa medieval e o estilo oral
dos contos populares.
- Teatro:
- o importante non son os acontecementos senón as forzas interiores que
os
desencadean,
e os símbolos e significados que agachan para o home actual.
- “Don Hamlet e tres pezas máis”, publica Galaxia:
- O incerto señor Don Hamlet, príncipe de Dinamarca) é toda ela o desenlace
demorado do
conflicto. Hamlet non mata ó seu tío senón a seu
pai.
Mito de Hamlet ligado ó de Edipo.
- “A noite vai como un río”
- “Palabras de véspera”
- “Función de Romeo e Xulieta”.